W zależności od rodzaju stwierdzanych ruchów mimowolnych rozróżnia się postaci: dystoniczną, atetotyczną, pląsawiczą lub przebiegającą (zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia) jedynie z obecnością zmian w napięciu mięśniowym, głównie o typie hipotonii. Nierzadko u tego samego pacjenta mogą współistnieć ze sobą różnego typu ruchy mimowolne oraz leworęczność. Należy pamiętać także, że występowanie ruchów mimowolnych może występować stosunkowo późno. W spostrzeżeniach Jankowicz i Szelożyńskiej (1974) ruchy mimowolne występowały u większości dzieci z postacią pozapiramidową mózgowego porażenia dziecięcego pomiędzy 12 a 18 miesiącem życia. Postać pozapiramidowa mózgowego porażenia dziecięcego, podobnie jak i postać diplegiczna, występuje głównie u wcześniaków, wskutek uszkodzenia ciążowo-okołoporodowego związanego z niedotlenieniem, zwłaszcza chorobą hemolityczną (cytotoksyczną).
Chore dzieci są na ogół dobrze rozwinięte umysłowo. Często jednak występuje u nich niedosłuch typu odbiorczego lub głuchota, porażenie spojrzenia ku górze, zez oraz niekiedy objawy piramidowe. Napady padaczkowe występują w tej postaci klinicznej mózgowego porażenia dziecięcego dość rzadko
1 pojawiają się niekiedy dopiero w późniejszych okresach życia, przemawiając w połączeniu z obecnością objawów piramidowych za bardziej rozlanym uszkodzeniem mózgu (Jankowicz, 1967). Stwierdzane są natomiast zazwyczaj zaburzenia mowy o charakterze dyskinetycznym, a u niemowląt mogą występować trudności w połykaniu pokarmów i ssaniu. Ciężkość zaburzeń w tej postaci klinicznej ocenia się także na podstawie stopnia upośledzenia czynności życia codziennego dziecka.
We wczesnych okresach życia u dzieci z pozapiramidową postacią mózgowego porażenia dziecięcego występuje często wyraźne opóźnienie nie tylko rozwoju statyczno-ruchowego, ale także rozwoju fizycznego (trudności w przyjmowaniu pokarmów, zużywanie dużych ilości energii spowodowane występowaniem ruchów mimowolnych itp.). U dzieci tych mogą występować także zaburzenia wegetatywne (duża chwiejność temperatury ciała, nadmierne pocenie się) oraz znaczna skłonność do infekcji (słaby rozwój fizyczny, obniżenie odporności itp.).
Dzieci z pozapiramidową postacią mózgowego porażenia dziecięcego, w związku z ruchami mimowolnymi, które uniemożliwiają im wykonywanie precyzyjnych-czynności, nierzadko gorzej oceniane są przez najbliższe otoczenie i nauczycieli, niż na to zasługują. Już w okresie niemowlęcym można obserwować u nich różne dziwaczne ruchy w obrąbie twar2y o typie dziwienia się lub przestrachu. W późniejszych okresach życia dzieci te wykazują zaburzenia mowy typu dyskinetycznego, co sprawia wrażenie, że są one znacznie gorzej rozwinięte umysłowo, niż to jest w rzeczywistości. Dopiero wnikliwa ocena psychologiczna dziecka wyjaśnia istniejącą sytuację. Nie dotyczy to oczywiście dzieci z bardzo nasilonymi objawami typu pozapiramidowego, występującymi w rzadziej spotykanej postaci dystonicznej mózgowego porażenia dziecięcego, która niekiedy wymaga różnicowania z dystonią torsyjną.
Źródło:
- Glukozamina
- Rodzice dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym wobec sytuacji trudnych / Monika Parchomiuk. - Lublin : Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007
